interview with cat

posted on 23 Aug 2013 14:01 by double
 
ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ โจโจะ
เป็นแมวพันธ์ผสม  เพศเมียอายุ 6 ขวบ
ฉันอาศัยอยู่ที่นี่กับเจ้าเด็กน้อยอายะ กับกะโจ ก่อนหน้านี้ฉันเป็นแมวจรมาก่อน โชคชะตาคงจะเล่นตลกให้ฉันมาเจอเจ้าเด็กน้อยอายะ

จะบอกอะไรให้ ฉันเป็นคนดูแลที่นี่เองนะ
คอยควบคุมเด็กน้อยทั้งสองให้อยู่กับร่องกับรอย
 
ยิ่งเจ้าเด็กน้อยอายะ ตอนพาฉันมาอยู่ที่นี่ ไม่คอยดูแลฉันให้ดีเอาซะเลย
เอาอาหารมาให้ฉันช้าบ้าง ไม่ค่อยใส่ใจฉันบ้าง กล้าบ้านช้าบ้าง
หรือไม่กลับมาเลย 3 วันก็มี
จนฉันอยากจะสั่งสอนเจ้าเด็กน้อยนั้นซะบ้าง
 
ฉันเป็นแมวที่ต้องได้รับการเอาใจใส่นะ! บางทีฉันก็เลยหงุดหงิงใส่อายะเป็นบางช่วง

ในขณะที่ฉันคิดหาทางสั่งสอน
ในวันหนึ่ง เจ้าเด็กน้อยนั้นก็กล้บมาบ้านแต่คราวนี้แปลก อยู่กับบ้านไม่ออกไปไหน
 แต่ซึมกระทือหยั่งกับท่อนไม้  ข้าวก็ไม่กิน นั่งเหม่อเป็นวันๆ
 
เห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะพอเจ้าเด็กน้อยนั่งซึมซะขนาดนั้น ก็ไม่ยอมมาทำข้าวให้ฉันกินเลย
กินอาหารแมวจนเบื่อแล้วนะ
จนถึงวันที่ฉันทนไม่ไหว เจ้าเด็กน้อยอายะไปนั่งเหม่ออยู่ตรงระเบียงตั้งแต่เช้า
จนเย็นแล้วก็ยังไม่ไปเอาอาหารมาให้ซักทีทนไม่ไหว เลยเข้าไปจะเรียก แต่เจ้าเด็กนั้นก็แค่หันมา
ลูบหัวฉันทีสองทีแล้วก็กลับไปเหม่อต่อ
จะเสียใจอะไรก็ให้มันมีขอบเขต นี่มันกี่วันเข้าไปแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น แถมลืมอาหารของฉันอีกตังหากก็เลยจัดการงับเข้าเข้าที่แขนไปทีนึง 
ดูท่าจะได้ผล เจ้าเด็กน้อยถึงกับร้องมา แล้วหันกลับมามองฉันจนได้
แต่จู่ๆเจ้าเด็กนั้นก็คว้าฉันเข้าไปกอดหมับ แถมแน่นมากด้วย ฉันก็เลยจัดการไปอีก 1 ที
น่าแปลกที่อายะดูไม่อะไรกับแผลที่โดนข่วน ยังพูดกับฉันว่า
 
“ ขอบคุณครับ คุณโจโจะ ”
จ๊ะ อย่าลืมข้าวฉันละ

เจ้าเด็กนั้นถึงได้ยอมหายจากอาหารเหม่อไปทำอาหารมาให้ฉันซักทีหลังจากนั้นดูเหมือนจะดีขึ้นตามลำดับอย่างน้อยเจ้าเด็กน้อยก็กลับบ้านตรงเวลามากขึ้น
เป็นเจ้าเด็กน้อยที่ต้องให้สั่งสอน ดูแลจริงๆ

ฮืม กะโจ นะเหรอ
นั้นไงเจ้าแมวสีขาวดำที่นอนอยู่บนโซฟานั้นไง
กะโจอายุ 4 ขวบ เพศเมืยเจ้าเด็กน้อยอายะพามาตั้งแต่ตัวเล็กๆ  แต่สภาพตอนที่อายะอุ้นมานี่ดูไม่ได้เชียว
ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงได้มอมแมมขนาดนี้!
 
กะโจก็เหมือนฉันที่เคยเป็นแมวจรมาก่อน
แต่ว่าสภาพของกะโจนั้นเรียกว่า เลวร้ายมาก
สภาพภายนอกมอมแมมไม่เท่าไหร แต่ว่ามาคืนแรก อายะต้องนั่งเฝ้าไว้เลย
เพราะเจ้าเด็กน้อยไม่ยอมกินอะไร นอนอย่างเดียว เหมือนอายะชักจะใจเสีย
ฉันเลยเดินเข้าไปดู
เจ้าเด็กนอนเพราะไม่มีแรงเท่านั้น ฉันเลยเลียไปทีสองที  พร้อมนอนลงข้างๆ
เจ้าลูกแมวตัวเล็กๆนั้น ก็ค่อยขยับๆหัว
อายะเลยดูใจชื้นขึ้นบ้าง หลังจากนั้นเลยป้อนนมไม่ห่าง
จนอาการของเจ้าตัวเล็กดีขึ้นตามลำดับ
ตามประสาเด็กๆละนะ
พอแข็งแรงขึ้นก็ซนไปทั้งห้องเลย
 
ดูท่าฉันจะได้เด็กมาอบรมสั่งสอนใหม่อีกตัวแล้วสินะ.....
ฉันก็ไม่ได้รังเกียจเด็กหรอกนะ เพียงแต่ว่าเป็นผู้ใหญ่กว่าก็ต้องคอยสั่งสอนอบรมเด็กน้อยที่มาใหม่ให้รู้กฎระเบียบในบ้านนี้ซะบ้าง
 
กะโจตอนเด็กๆซนมาก ฉันต้องคอยสั่งสอนไม่เว้นแต่ละวัน
คอยตามฉันต้อยๆ คงนึกว่าฉันเป็นแม่ละมั้ง
บางทีฉันรำคาญ ก็หันไปสั่งสอนทีนึง แต่เหมือนกะโจไม่ค่อยเข็ดเท่าไหร บางทีก็ยังจะมาเล่นกันฉันอีกจะมาเล่นกับฉัน ฉันไม่มีออมมือให้หรอกนะ
 
พอโตขึ้นค่อยดีขึ้นมาหน่อยแต่ช่วงที่เริ่มจะเป็นสาว ดูเจ้าเด็กน้อยอายะจะเป็นกังวลอยู่
เห็นพาไปร้านหมอหลายวันเชียว ไม่รู้จะเป็นอะไรหรือเปล่า
แต่หลายวันหลังจากนั้นเจ้าเด็กน้อยอายะก็พากะโจกลับมา เด็กน้อยกะโจ กลับมาก็เอาแต่นอน ดูอายะก็เป็นกังวลมากแต่พอครึ่งวันกะโจก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

เหมือนจะสงบสุขใช่มั้ย แต่เค้ามีสุภาษิตที่คนโบราณว่าไว้
ก่อนพายุจะมาทะเลมักจะสงบ

เมื่อไม่นานมานี้มีคนประหลาดๆมาที่บ้าน แขกประหลาดที่มาพร้อมกลิ่มฝน 
หายากนะที่จะเห็นเจ้าเด็กน้อยอายะ มีแขกมาที่บ้าน ในฐานะเจ้าของบ้าน(?) ก็ต้องขอสังเกตการ์ณซะหน่อย
ปกติกะโจไม่ค่อยได้ออกจากบ้านอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร
ยังต้องมาขอดูสถาณการ์ณข้างๆฉันเลย
ได้กลิ่มฝนจากแขกประหลาดคนนี้ด้วยฉันไม่ชอบฝนเอาซะเลย เพราะมันทำให้ขนฉันเปียกไปหมด
 
ก่อนหน้านี้ฉันออกไปนอนที่นอกระเบียง แต่แค่แป๊ปเดียวฝนก็เทลงมา ฉันจะกลับเข้าไปข้างใน แต่ประตูเปิดไม่ได้ อะไรกันเนี่ย!
ฉันพยายาม(เขี่ย)เปิดประตูอยู่นานมาก  พลางร้องเรียกอายะไปด้วยแต่เสียงฝนดังมาก
ไม่รู้ว่าข้างในจะได้ยินหรือเปล่า
ระหว่างพยายามหลบฝนที่สาดเข้ามา  จนตอนนี้เปียกไปทั้งตัวเหมือนตกน้ำ
แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ฉันไม่รออะไรทั้งสิ้น รีบวิ่งเข้าห้องไปเลยหลังจากนั้นเหมือนเป็นการต่อสู้ระหว่างฉันกับอายะเลยละ เพราะอายะจับฉันเข้าห้องน้ำ สะบักสะบอมกันทั่งคู่
แถมวันต่อมาเจ้าตัวยังไปตัดผมสั้นอีกสงสัยที่ฉันอาละวาดจนหัวยุ่งเจ้าเด็กน้อยก็เลยรำคาณละมั้ง
แต่ตัดผมแล้วหน้าจีดเลยนะ เจ้าเด็กน้อย
 
แต่ฉันก็คิดว่าแขกประหลาดคนนี้คงไม่มีอะไรหรอก
ถ้ามีฉันก็จะจัดการเองก็เลยตัดสินใจเดินไปออกไปดูแขกประหลาดที่ว่าเดินเข้าไปได้ซักระยะหนึ่ง แขกประหลาดนั้นก็ควักถุงบางอย่างออกมาแล้วแกะออกมันเป็นกลิ่มที่หอมมากกก จนหนวดฉันแทบกระดิก
ขนาดกะโจที่หลบอยู่ยังต้องเดินออกมา 
แขกคนนั้นวางสิ่งที่อยู่ในห่อลงกับพื้น ฉันเข้าไปดมๆก่อนกินอย่างรวดเร็ว
รสชาตินะเหรอ อื้ม อร่อยมากเลยละ กะโจเห็นฉันกินของอร่อยเลยออกมาบ้าง แขกประหลาดคนนั้นก็เลยยื่นไปให้กะโจบ้าง เป็นแขกแต่ก็รู้จักหาของมาฝากเจ้าของบ้านดีนี่นา
ในขณะที่กำลังนึกชื่นชม และเอร็ดอร่อยกับอาหาร เสียงหวีดแหลมของบางอย่างดังขึ้น หูยกตั้งขึ้นโดยอัตโนมัติ กลิ่มใบเหล็กลอยมาแตะจมูกจนต้องเงยหน้าขึ้นมาดู “ ดาบ ” ที่อายะเคยเอาออกมาทำความสะอาดบ่อยๆ ถูกชักออกมา
เสียงเมื่อกี้ก็คงเป็นเสียงเจ้านี่สินะ ไม่น่าเชื่อว่าจะชักดาบเล่มนี้ออกมา เห็นรักษาอย่างดี เก็บไว้ไม่เคยเอาออกมาใช้  ดูท่าแขกคนนั้นคงจะพูดอะไรไม่เข้าหูเจ้าเด็กน้อยแน่
เห็นยืนคุยกันพักใหญ่ก่อนที่เจ้าหนูอายะจะเก็บดาบเข้าฝัก

อิ่มแล้ว ไปนอนดีกว่า
 
หลังจากล้างหน้าล้างตา แล้วจึงเดินไปนอนบนหมอนประจำตัว มองไปก็เห็นกะโจเข้าไปดมๆ มือแขกประหลาดนั้นคงอยากจะกินขนมนั้นอีกละมั้ง
แขกประหลาดนั้นลูบกะโจ 2-3 ที  เมื่อกะโจเห็นว่าไม่มีของกินแล้วจึงเดินออกมา หลังจากนั้นก็เริ่มง่วง แต่ยังได้ยินเสียงแว่วมา
เล่นอะไรกันแมวจะหลับจะนอน ว่าแล้วก็นอนดีกว่า
ถึงจะเป็นแขกประหลาด แต่ก็ไม่ใช่แขกไม่ดี
เซนส์มันบอก

และมันก็เป็นจริงในอีกไม่สัปดาห์ถัดมา ฉันตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก ได้กลิ่นเหล้าและเบียร์โชยมานี่เจ้าเด็กน้อยยังไม่นอนอีกรึ
เป็นปกติขจองอายะที่บางทีก็จะดื่มเหล้าและเบียร์ยันดึก (บางวันเคยกินถึงช่วงเช้ามืดเลยก็มี)
 
ลุกขึ้นมาเปลี่ยนท่าเพื่อจะนอนต่อ แต่กลิ่นเหล้าและเบียร์ ที่มีกลิ่นเลือดโชยมาจางๆ ทำให้รู้สึกเอะใจกับกลิ่นเลือดนั้นเลยลองเดินออกไปดู
“ แขกประหลาด ” คนที่ว่ากำลังอยู่บนโซฟาโดยมีอายะนั่งข้างๆ  กลิ่นเลือดจางๆโชยมาจากแขกประหลาดคนนั้น
ทั้ง 2 คนคุยโต้ตอบกัน เหมือนเถียงกันเล็กน้อย  แต่ดูสนุกดี เลยลงไปนอนดู
จะว่าไปเพิ่งจะเคยเห็นเจ้าเด็กน้อยอายะทำหน้าตาแบบนั้น
สักพักแขกประหลาดที่ว่าก็เงียบไป
เจ้าเด็กน้อยอายะเดินออกมาพอดี ยืนมองคนที่หลับบนโซฟา ก๋อนจะยิ้น แลัวก็หัวเราะออกมา

โฮ่……

เห็นเจ้าเด็กน้อยขยับตัวแขกคนนั้นให้เอนตัวลงนอน 
ตัวใหญ่ชะมัด เพราะว่าเห็นขาเลยโซฟาออกมาตั้งเยอะอายะก้มลงไปมองแขกประหลาดนั้นสักพักก่อนเดินเข้าห้องนอน...

ฉันก็เลยขอเดินออกไปดูบ้าง เดินเข้าไปดมมือที่พ้นโซฟาออกมา กลิ่นเลือดและยาที่ได้ก่อนหน้านี่้ เป็นของแขกประหลาดคนนี้จริงๆได้ยินเสียงอายะเดินออกมา หิ้วผ้าห่มออกมาด้วย 
“ คุณโจโจะ หลบหน่อยครับ ” 
อายะวางผ้าห่มไว้ที่พื้นก่อนจะไปดึงเอาเสื้อที่แขกถืออยู่ออก ก่อนจะมองมาที่ฉัน 
“ ตื่นเลยเหรอครับ ”
ฮึ ก็แค่เดินออกมาดูเท่านั้นแหละ
“ เป็นคนแปลกๆนะครับ ขนาดบาดเจ็บ ก็ยังอุตสาห์มาทีนี่ ” ฉันมองไปที่แขนที่มีผ้าพันแผลพันไว้
แผลนิดเดียวแบบนี้ไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก เดี๋ยวก็หาย
อายะหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้แขกที่นอนอยู่ จัดผ้าห่มให้เสียเรียบร้อย
“ ราตรีสวัสดิ์ครับ ”
แหม่ ไม่รู้บอกฉันหรือบอกคนที่หลับไปแล้วกันแน่
 
 
ในตอนเช้า ฉันตื่นมาตามเวลา(อาหาร) ก่อนจะไปปลุกอายะที่ยังนอนอยู่อายะปลุกไปยากหรอก สะกิตทีเดียวก็ตื่นแล้ว
เดินออกมาจากห้องนอน ฟ้าภายนอกกำลังจะสว่าง กะโจนั่งรออยู่แล้ว ปกติกะโจะจะชอบไปนอนบริเวณโซฟาที่มีพรมปูไว้ แต่เมื่อจากการมาของแขกเมื่อคืนทำให้กะโจไม่กล้าเฉียดไปบริเวณโซฟาเลยเมื่อจัดการธุระเสร็จ  ก็เห็นอายะยืนนิ่งอยู่หน้าครัวอยู่ตั้งนาน ก่อนไปเปิดตู้เย็นแล้วก็กลับมาอยู่หน้าครัวเป็นนิสัยประจำเวลาจะคิดเมนูอาหาร
จะยืนคิดนานเท่าไหรก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าลืมอาหารของฉันละ เจ้าเด็กน้อย

แน่นอนว่าแมวย่อมต้องได้กินก่อน
 
หลังจากนั้นอาจะถึงได้ลงมือทำอาหาร 
ได้ยินเสียงขยับตัวที่โซฟา แขกคงจะตื่นแล้วมั้ง
ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร กะโจมีทีท่าตืนๆกับแขกอย่างเห็นได้ชัดหลังจากนั้น แขกประหลาด ก็นั่งลงทานข้าวเช้ากับอายะ

ฉันหลบออกมานั่งเล่นอยู่แถวประตูระเบียง แดดอ่อนๆตอนเช้า นี่มันอุ่นดีมากเลยนะ
 
อา…..อุ่นดีจัง……..น่านอนมาก…………..

ในขณะที่กำลังตาปรือ บทสนทนาระหว่างอายะกับแขกประหลาดก็ดังเข้าหูมาเป็นระยะ

“ผมมากินข้าวบ้านคุณได้อีกใช่มั้ย”
“ถึงผมไม่ให้มา ยังไงคุณก็ดื้อจะมาให้ได้อยู่ดี ใช่มั้ยล่ะ” เจ้าของบ้านรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“ช่วยบอกล่วงหน้าก่อนละกัน ผมจะได้เตรียมของเผื่อ”......

ดูท่าต่อไปแขกประหลาดนี้จะกลายเป็นแขกประจำแล้วสินะ
 
--------------------------------End of interview-----------------------------------------
 
.......เรื่องราวต่างๆในมุมมองของคุณโจโจะ ฮา
ลักษณะนิสัยของคุณโจโจะมาจากแมวของเราเอง 40% นอกนั้น(มั่ว)จินตนาการล้วนๆ ฮา
 
 
 
 
ปล. สงสัยกันมั้ย ว่าใคร สัมภาษณ์ คุณโจโจะ ฮา
 (เฉลยในโอ้เอ้ไดนะ )
 

Comment

Comment:

Tweet

คุณโจโจะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
//ชูป้ายแฟนคลับคุณโจโจะ 5555555555
อ่านแล้วสมเป้นความคิดของแมวเลยอ่ะ นึกภาพออกเลย  คิดว่าแมวที่เลี้ยง (รึแมวที่คิดว่าเป็นนายเรา?) ก็คงจะมีความคิดแนวๆนี้ คิดไปคิดมาแล้วขำเอง 5555555
ช่วงที่อายะซึมไปนี่แอบคิดว่า เป็นช่วงอกหักรักคุดรึเปล่านะ
มันต้องมีเหตุการณ์อะไรซักอย่างที่อิมแพคมากๆสิ  อะไรซักอย่างที่ไม่รู้ว่าอะไร //เรียกชิโนบุไปสืบ
ส่วนช่วงที่พากะโจไปหาหมอแล้วกลับมาหลับปุ๋ย ขอเดาว่าพาไปทำหมัน 555
จะว่าไป เบิร์กก็ไปหาอายะตอนฝนตกทัง้นั้น รึเพราะเหตุการณ์มันเกิดช่วงหน้าฝนพอดี ยังไงก็เลี่ยงฝนยาก
รึเบิร์กจะเหมือนฝน  คือตกมากไปก็น่ารำคาญ เอาแน่เอานอนไม่ได้ว่ามันจะหยุดตกเมื่อไหร่ กร๊ากกกก  
(แต่ถ้าฝนไม่ตกนานๆก็อาจจะร้อน??)
ดีใจที่คุณโจโจะกับกะโจชอบอาหารแมวที่ซือ้ไปฝากนะ ต้องเอาไปเซ่นอีกใช่มั้ย เจ้าบ้าน(?)จะได้พอใจ 555
ขำตรงนี้
"เล่นอะไรกันแมวจะหลับจะนอน ว่าแล้วก็นอนดีกว่า"
แอร๊ยยยย อยากรู้เหมือนกันค่ะว่าเล่นอะไรกัน ขอย้อนเทปกลับไปดูก่อนนะคะ 55555555555
แล้วก็ตอนนี้
"จะว่าไปเพิ่งจะเคยเห็นเจ้าเด็กน้อยอายะทำหน้าตาแบบนั้น"
อยากเห็นมั่งๆ ทำหน้าตาแบบไหน 555
เดาว่าน่ารักน่าเลิฟแบบสุดๆแน่ๆ
แอบเข้าไปส่องในโอเอได จะได้รู้ว่าใครสัมภาษณ์
โอ๊ะ.... คนคนนี้ หรือว่าจะเป็นต้นเหตุของ?????
ชิโนบุควรจะได้รู้จักกับคนคนนี้นะคะ ท่าทางชอบเรื่องสนุกๆเหมือนกัน 5555
อิมเมจคุณโจโจะคล้ายแมวที่บ้านเราเลย
อ่านแล้วคิดถึงเบาๆ

#1 By Oni : Hazard on 2013-08-23 22:09