Unusual Situation

posted on 10 Apr 2014 19:55 by double

เป็นเรื่องปกติที่บางทีเค้ามักจะเจอการหาเรื่องจากบางกลุ่ม  แต่ว่า……..ช่วงนี้นอกจากพวกที่เข้ามาหาเรื่องแล้ว ยังมีความรู้สึกแปลกๆ ที่เหมือนถูกติดตามมากกว่า


อายะก้มลง เปิดเสื้อนอกออกดู  ไม่มีอะไร …...ไม่มีตราของกลุ่ม  อยู่ๆเค้าก็ถูกชายสองคนนี้เข้ามาประชิต  สังเกตเห็นแล้วว่ามือกำลังจะล้วงปืนออกมา ก็เลยรีบกำจัดก่อนที่จะดึงปืนออกมา


นี่มันไม่ปกติแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจ


“ อายะ ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา  ท่าทางสบายๆแล้วก็รอยยิ้มกวนๆนั้นก็บอกได้เลยว่าเป็นใคร

“ คุซุริยะ ”

“ พวกนี้…..ใครอีกละเนี่ย ”  ชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงเดินเข้ามามองดูชาย 2 - 3 คนที่สลบอยู่กับพื้น ชายหนุ่มผมสีทองซีดลุกขึ้น

“ ไม่รู้สิ  พวกเมาแล้วว่างละมั้ง ว่าแต่นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง ” อายะเลือกที่จะเลี่ยงหากต้องอธิบายเรื่องทั้งหมด

“ ธุระกับนายนะสิ ”

“ ฉัน?  ” อายะถามอย่างงงๆ แล้วสังเกตุเห็นแล้วว่าในมือของคุซุริยะถือซองสีน้ำตาลอยู่ซองนึง ชายหนุ่มรู้แล้วว่าคนตรงหน้าคงสัเกตเห็นวองเอกสารแล้วหยิบมัน ยื่นไปให้อายะ

“ ฝากนี่ไปให้คาซาม่าซังหน่อยสิ ”  

“ นี่มันอะไร ”

“ บัญชีการเงินที่คาซาม่าซังขอมานะสิ ”

“ บัญชีการเงิน? แต่คาซาม่าซังไม่ได้รับผิดชอบเรื่องนี้นี่ ”

“ นั้นสินะ…….อาจจะเกี่ยวกับเรื่องนั้นก็ได้นะ อายะ ” เรื่องนั้นทีคุซุริยะว่าก็น่าจะหมายถึงเรื่องที่ว่ามีหนอนอยู่ในแก๊งค์  นี่แสดงว่าคาซาม่าซังเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเหรอ  คุซุริยะยื่นซองเอกสารให้อายะ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่รับมาในทันที

“ แล้วนายไม่ไปเอง ”

“ โหย…..ก็ฉันนะ งานยุ่งนะ พรุ่งนี้ก็ต้องขึ้นรถไฟเที่ยวแรกไปเกียวโตเลย ”  

“ เกียวโต? ไปทำอะไร ”

“ งานสำรวจที่ดินน่ะ ไม่อยู่สองสามวัน แล้วจะซื้่อของฝากมาให้นะ ” พอจบประโยคคุซุริยะก็ยัดซองใส่มือให้อายะเสียเลย แล้วเจ้าตัวก็เผ่นแพล้วไปอย่างรวดเร็ว


ชายหนุ่มผมสีทองซีดมองคนที่เอา “ เอกสาร ” มาฝากไว้อย่างรำคาญใจ ในเมื่อเจ้าตัวที่เอาของมาฝากไปแล้ว คงหมดสิทธิ์ที่จะตามตัวคุซุริยะกลับมาเพื่อจะเขกหัวซักที เจ้าเพื่อนร่วมแก๊งคนนี้ถึงจะปากเสีย แต่เรื่องหายตัวนี่ไวมาก เวลาออกไปสืบข้อมูลที เรียกได้ว่าแทบจะหายไปแบบหายสาปสูญจนทุกคนนึกว่าโดนเก็บไปแล้ว  แต่พอกลับมาก็มักจะมีข้อมูลที่ต้องการชนิดชวนให้กังขาว่า ไปเอามาจากไหน แต่เจ้าตัวก็แค่ยิ้ม แล้วบอกว่า

“ แมวคาบมาให้ ”


อยากเห็นหน้า แมว ตัวนั้นจริงๆ


อายะมองซองสีน้ำตาลในมืออย่างชั่งใจ แต่ก็ยอมเก็บไว้ให้  ก่อนจะเดินเพื่อกลับอพาร์เมนท์  เพราะเจอคนกลุ่มเมื่อกี้ เลยทำให้กลับมาบ้านช้ากว่าที่เคย  

ชายหนุ่มเดินเข้าแมนชั่น  ระหว่างที่รอลิฟต์ก็คิดถึงเรื่องกลุ่มคนที่ตามเค้าอีก

ถ้ารู้ว่าโดนหาเรื่องจากกลุ่มไหน  ยังจะดีซะกว่า

เดินคิดไปคิดมาก็ถึงหน้าห้องตัวเอง มือหยิบกุญแจขึ้นมาไขเปิดประตู้ห้อง

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป ก็ต้องชะงัก  บรรยากาศแปลกๆที่บอกไม่ถูก

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้อง มือเอื้อมไปเปิดไฟ ดวงตาใสแจ๋วคู่นึงจ้องมองมา  


คุณโจโจะ


นี่เค้าคิดมากไปหรือเปล่านะ หลังจากที่มีคน 2 คนที่เข้านอกออกในห้องเค้าได้ ก็ทำให้โรคหวาดระแวงเพิ่มขึ้นไปอีก แต่ไม่สิ  ไม่ใช้ความรู้สึกแบบนั้น ถ้าเป็นหงเย่ก็จะรู้สึกเลยว่าอยู่ในห้องเลย ยิ่งเป็นเบิร์กฮาร์ดไม่ต้องพูดถึง ป่านนี้คงเห็นยิ้มหน้าแป้นอยู่ที่โซฟาแล้ว แต่บรรยากาศแบบนี้มันแปลกๆอยู่


เมี้ยววว

อายะหลุดจากความคิดเมื่อได้ยินเสียงและสัมผัสอุ่นๆที่ขา เป็นกะโจที่เดินเข้ามาคลอดเคลียที่ขาเพราะอยากกินข้าวแล้วนั้นเอง

“ รอเดี๋ยวนะ ” ขายาวรีบก้าวเข้าไปบริเวณครัว เพื่อทำอาหารให้  

ผ่านไปสักครู ชายหนุ่มถือชามข้าว 2 จานออกมาวางกะโจรีบเข้าไปกินอย่างรวดเร็ว

“ คุณโจโจะ? ”  อายะเรียกด้วยความคุ้นเคย สักพักแมวสาวอีกตัวค่อยเดินมากินอาหารที่อายะวางไว้

ชายหนุ่มมองแมวสาวทั้ง 2 ตัวกินข้าว  มือลูบไปบนขนนุ่มสวยของคุณโจโจะ


….จะว่าไป  ป่านนี้เบิร์กฮาร์ดจะกินข้าวหรือยังนะ….


อายะเริ่มนึกไปถึงอีกคนที่ชอบถือวิสาสะเข้ามาในห้องบ่อยๆ มานั่งเล่นในห้องบ้าง มากินข้าวบ้าง

รู้สึกตัวอีกทีบางทีก็มีข้าวของของชายหนุ่มเพิ่มเข้ามาโดยไม่รู้ตัว  

อายะนั่งลงกับพื้นพิงผนังเคาเตอร์ จมอยู่กับความคิดตัวเองว่านี่เค้าเริ่มชินกับการที่มีคนมากินข้าวด้วยบ่อยๆหรือเปล่านะ  สำหรับอายะแล้วไม่ได้มีใครเข้ามาในชีวิตนานแล้ว แถมคนที่เข้ามายังเข้ามาแบบที่ทำให้เค้าแปลกใจอยู่เรื่อย

สัมผัสนุ่มนิ่มที่ขาเรียกความสนใจให้หันไปดู   เป็นกะโจที่เดินเข้ามาคลอเคลีย  ชายหนุ่มลูบตัวเจ้าแมวสาว ดูเหมือนมันจะพอใจมาก เลยล้มลงนอนกับพื้นเพื่อให้อายะเกาพุงให้แทน  คุณโจโจะเดินผ่านอายะไปแล้วจึงเดินไปเลียขน  ชายหนุ่มมองอย่างแปลกใจ ก่อนลุกขึ้นเพื่อเดินไปเก็บชามข้าวแมว แต่ก็ต้องแปลกใจ เมือพบว่าชามข้าวคุณโจโจะพร่องไปนิดเดียว แล้วชามของกะโจก็หมดไปแค่ครึ่งหนึ่ง ความแปลกใจก่อตัวขึ้น ชายหนุ่มรีบวางชามข้าวแล้วเดินไปหาคุณโจโจะ  แมวสาวตอนนี้ล้มตัวลงนอน อายะลูบหัว คุณโจโจะก็ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา

แปลกมาก อายะรู้สึกกังวลใจว่าคุณโจโจะเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมกินข้าวน้อยมาก แถมท่าทางเซื่องๆของคุณโจโจะอีก  ชายหนุ่มนั่งบนโซฟาข้างคุณโจโจะ  แล้วหยิบโทรศัพท์ฝาพับขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะปิดลง แล้วเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่ก่อนจะกดโทรออก เสียงเรียกดังอยู่ไม่นาน  เสียงปลายสายก็ดังขึ้น

“ คิดถึงผมเหรอ ” คำทักทาย(?)ที่เรียกความตกใจให้เจ้าของโทรศัพท์ ก็ไม่นึกว่าจะรับเร็วขนาดนี้

“ ถ้าผมบอกว่าใช่ละ ”

“ ผมคิดเหมือนกัน ” ให้ตายสิ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้พูดออกมาได้นะ

“ พรุ่งนี้คุณว่างหรือเปล่า ”

“ ว่างสิครับ อยากเจอผมใช่มั้ยละ ”  เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ แน่นอนสิครับ ผมอยากได้แรงงานมาช่วยอุ้มแมวยังไงละ ” เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆมาจากปลายสาย

“ ได้สิครับ  ให้อุ้มคุณก็ยังได้นะ ”

" ไม่ต้องมาอุ้มผมหรอก งั้นพรุงนี้ตอนเย็นนะครับ "  อายะคุยกับเบิร์กฮาร์ดอีกครูหนึ่งก่อนจะวางสายลง
 

-----------------------------------


“ อายะ ช่วงนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ” โยกิถามขึ้น ก่อนนั่งลงเพื่อตรวจดูสินค้าที่วางในร้าน  แล้วนั้นก็เรียกสีหน้าประหลาดใจจากชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ พี่โยกิ ”  ชายหนุ่มผมสีทองซีดที่นั่งอยู่หลังเคาเตอร์ เงยหน้าจากการดูนิตยสารมอเตอร์ไซต์  วันนี้งานซ่อมเสร็จแล้ว พอดีกับพนักงานหน้าร้านไปกินข้าวกลางวัน อายะเลยต้องออกมานั่งเฝ้าหน้าร้าน  

“ นั้นสินะ ก็น่าจะเป็นช่วงนี้มีลูกค้าขาจรมาเยอะผิดปกตินี่แหละ ”

“ แล้วไม่ดีหรือครับ ”

“ มันก็ดีนะที่มีลูกค้าเพิ่มขึ้น แต่ว่า...เป็นลูกค้าที่ไม่เรื่องมากเกินไป ”  อายะเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสงสัยว่ายังไงกันแน่

“ เข้ามาซื้อของโดยไม่ถามอะไรซักอย่าง แนะนำอะไรก็ซื้อ แถมชอบมาเวลานายอยู่หน้าร้านซะด้วย ”

“ ถ้าจะมาจีบพนักงานก็ดูจะบื้อเกินไปนะ ” โยกิพูดติดตลกแต่คนฟังไม่ขำด้วย ลูกค้าพวกนั้นเค้าเคยเห็นอยู่มักจะเข้ามาตอนที่เค้าออกมาอยู่หน้าร้านจริงๆ  


ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกที่ตามเค้าเมื่อวันก่อนหรือเปล่า  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นชายหนุ่มผมสีทองซีดหยิบมือถือขึ้นมา  เห็นเบอร์ที่โทรเข้าก็ต้องแปลกใจ

“ ครับ ”

“ อายะ  ผมขอโทษ เย็นนี้คงไปหาคุณไม่ได้แล้ว ”

“ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ” อายะขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือจะมี " งาน "  เข้ามากระทันหันอีก

“ วันนี้คนสอนคลาสที่สอนตอนเย็นเกิดไม่สบาย  มาไม่ได้ขึ้นมา ทางโรงเรียนเลยให้ผมไปสอนแทน ”

“ ไม่เป็นไรครับ ไว้พรุ่งนี้ก็ได้ ”

“ ผมขอโทษนะครับ ” เสียงหงอยๆจากปลายสายทำให้เจ้าของโทรศัพท์รู้สึกสงสารขึ้นมานิดๆ

“ งั้นพรุ่งนี้คุณต้องซื้อของทำข้าวเย็นนะ ”

“ ได้สิครับ  ” เสียงตอบกลับมาอย่างยินดี


พอวางโทรศัพท์อายะหันมาจึงเห็นโยกิยืนยิ้มระหว่างจัดของบนชั้น

“ ทำไมเหรอครับ ”

“ เปล้าาา ก็แค่คิดว่าดีจังนะ มีคนกินข้าวเย็นด้วย ”

“ อ้าว แล้วเดี๋ยวนี้พี่ฮิมุระไม่มากินข้าวด้วยแล้วเหรอครับ ” อายะจงใจเอ่ยชื่อเพราะจะว่าไปแล้วช่วงนี้ก็ไม่เห็นจริงๆนั้นแหละ  รอยยิ้มจากคนไม่ค่อยยิ้มหุบลงทันที คิ้วขมวดในทันใด หน้าที่ดูดุดันอยู่แล้ว ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก 

“ ไม่ต้องพูดถึงไอ้บ้านั้นหรอก ”  อายะหัวเราะเบาพลางเก็บมือถือเข้ากระเป๋า เสียงข้อความเข้าดังขึ้น อายะหยิบมือถือขึ้นมาดู คราวนี้เป็นข้อความจากคุซุริยะ ชายหนุ่มเปิดอ่านข้อความที่ส่งมา

" ลืมไปเลยว่าคาซาม่าซังก็ไปสำรวจสถานที่ด้วย  ดังนั้นฝากเอกสารไว้ก่อนนะ  เดี๋ยวกลับมาแล้วจะไปเอา "


ไอ้เจ้าคุซุริยะ!


แทบอยากจะโทรกลับไปด่าซะเดี๋ยวนั้น  แต่ก็รู้ในนิสัยเพื่อนร่วมงานคนนี้ดีว่า ถ้ารู้ว่าเป็นเค้าโทรมาก็คงไม่รับแน่ๆ

อายะปิดโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับเข้าไปหลังร้าน พลางคิดคาดโทษเจ้าคนที่ช่างสะเพร่าเรื่องเอกสารสิ้นดี


-----------------------------------


ในตอนเย็นอายะเปิดประตูเข้าไปในห้องตามปกติ  เมื่อเดินเอาข้างของที่ซื้อมาไปวางไว้ตรงเคาเตอร์ครัว ก็เห็นคุณโจโจะนอนอยู่

อะไรกันนะ ความรู้สึกแปลกๆนี่………แปลกจริงๆ อายะเดินไปรอบๆห้อง ก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านออกแล้วเปิดประตูเดินออกไปบริเวณระเบียง  แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ด้วยความที่เคย์โกะเป็นคนที่เจ้าระเบียบมาก ทำให้เค้าก็ติดนิสัยนั้นมาโดยไม่รู้ตัว ในห้องไม่ค่อยมีของวางเกะกะซักเท่าไหร  ห้องก็ยังดูปกติเหมือนเคยแต่ว่า….มันมีอะไรแปลกไป  ชายหนุ่มเดินรอบห้องรอบนึง  ความรู้สึกที่มันเตือนขึ้นมาว่า มีอะไรแปลกๆก็ยังติดค้างอยู่ในความคิด

แต่ความคิดนั้นก็ต้องหยุดไปเมื่อได้ยินเสียงร้อยจากกะโจ  ที่เข้าใจได้ไม่ยากเลยว่า แมวสาวหิวข้าวแล้ว


ชายหนุ่มเดินเข้าไปเคาเตอร์ครัวเพื่อทำอาหารแมว เมื่ออายะถือชามข้าวออกมาก็ต้องแปลกใจที่เห็นคุณโจโจะมานั่งรอ พร้อมกะโจอีกตัว เมื่อวางชามข้าวลงแมวทั้งสองก็กินอาหารในชามหมด

ความแปลกใจมาพร้อมความโล่งใจ  อายะโล่งใจขึ้นมามากเมื่อเห็นคุณโจโจะทานได้เยอะกว่าเมื่อวาน แต่ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี


เป็นเพราะอากาศเปลี่ยนหรือเปล่านะ?


ระหว่างที่กำลังถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่าจะดีขึ้น  ไฟในห้องก็ดับลง

" ไฟดับ? "  อายะเดินไปที่ระเบียง จึงเห็นว่าบริเวณรอบๆ ไฟดับทั้งหมด

" อุบัติเหตุหรือเปล่านะ "  อายะยืนเท้าระเบียง  มือหยิบมือถือขึ้นมาลองเข้าเว็บเพื่อหาข่าว  ก็มีรายงานข่าวถึงสี่แยกใกล้เขตที่ชายหนุ่มพักเกิดอุบัติเหตุรถบรรทุกชนเสาไฟฟ้า  ทำให้เกิดไฟดับเป็นบริเวณกว้าง ทางการไฟฟ้ากำลังเร่งดำเนินการ  มือเรียวปิดโทรศัพท์ลง พลางมองไปด้านล่าง มองไปทางสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆกับแมนชั่น ต้นไม้มากมายในสวนนั้นมีอยู่จำนวนนึงเป็นต้นซากุระ  อายะเหม่อมองไปที่สวนพลางคิดว่าอีกไม่นานก็จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วสินะ  


…….อีกไม่นานดอกไม้ก็จะบาน……..


พอคิดว่าอีกไม่นานซากุระในสวนนั้นจะบาน  ก็เรียกรอยยิ้มขึ้นมาได้

จะต้องมีคนมาชวนไปดูดอกไม้แน่ๆ ถ้าเบิร์กฮาร์ดได้เห็นดอกซากุระจะเป็นยังไงนะ

ความสวยของซากุระนั้นตรึงใจผู้คนเสมอ  ไม่ว่าจะเป็นคนต่างชาติหรือว่าคนญี่ปุ่นก็เถอะ

จะว่าไป ที่เคยบอกไว้อาจจะลืมไปแล้วก็ได้มั้ง


อายะเดินกลับมานั่งทีโซฟา  ทั้งๆทีในห้องไฟดับแต่ก็ไม่เป็นปัญหามาก  แสงที่เข้ามาจากด้านนอกพอทำให้เห็นภายในห้องได้รางๆ อายะได้ยินเสียงกะโจที่น่าจะกินข้าวอิ่มแล้วเล่นกับคุณโจโจะ มันเป็นนิสัยปกติของแมวที่เด็กกว่าละนะ ถ้าคุณโจโจะอารมณ์ดีก็จะเล่นด้วย แต่ถ้าไม่


แง้ว!!


นั้นไงล่ะ


-----------------------------------


วันถัดมาชายหนุ่มผมสีทองซีดออกจากห้องเพื่อไปทำงานตามปกติ เนื่องจากไม่มีมอเตอร์ไซต์แล้ว อายะเลยต้องออกเช้าขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มกดลิฟต์เพื่อลงไปชั้นล่าง


เมื่อร่างเจ้าของห้องหายเข้าไปในลิฟต์  ชายหนุ่มคนนึงก็เดินออมาจากบริเวณบันไดหนีไฟคว้าหมวกแก๊ปที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาใส่ ดึงปีกหมวกลง แล้วเดินไปดูที่ลิฟต์ เมื่อเห็นลิฟต์ลงไปชั้นล่างเรื่อยๆแล้วจึงเดินมาบริเวณหน้าห้องอายะ มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะสะเดาะประตูห้อง  ประตูเปิดออกอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มล้วงเอากระบอกทรงกลมออกมา ก่อนจะกลิ้งกระบอกเข้าไป  ชายหนุ่มยกนาฬิกาขึ้นดู  รออยู่สักครู่ ก่อนจะให้ผ้าปิดปากแล้วเดินเข้าห้องไป  


ร่างนั้นเดินเข้าไปถึงบริเวณโต๊ะกินข้าว  ดวงตาสอดส่ายไปทั่วห้อง เมื่อเดินเข้าไปตรงโซฟา จึงเห็นแมวสองตัวนอนนิ่ง  ชายหนุ่มเดินไปบริเวณผ้าม่านสักครู่  แล้วเดินไปสำรวจบริเวณหลังทีวี  ก่อนจะเดินออกมา   


จังหวะที่กำลังจะเปิดประตูเพื่อออกจากห้อง  ประตูก็เปิดขึ้นมาก่อน รวดเร็วและกระทันหันจนผู้บุกรุกหลบไม่ทัน


ร่างที่ปรากฎขึ้น  ทำให้ผู้บุกรุกตกใจ เป็นเจ้าของห้องที่คิดว่าออกไปทำงานแล้ว

อายะถีบผู้บุกรุกจนกระเด็นเข้าไปในห้องก่อนเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว


ดวงตาปรายไปยังกะบอกทรงกลมที่ผู้บุกรุกกลิ้งเข้ามา  ที่ควันจางหายไปจนแทบไม่เห็น แต่กลิ่นฉุนจางๆที่ยังได้กลิ่นอยู่ก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดี


...กระบอกยาสลบ?...

“ ดูท่าจะมีเรื่องต้องคุยกันเยอะแล้วนะ ” อายะหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังลุกขึ้นมา


-----------------------------------


เบิร์กฮาร์ดขับรถมาที่แมนชั่นของอายะ ก็รีบไปที่ลิฟต์ในทันที  จริงๆเค้าน่าจะมาถึงนานแล้วตามที่นัดกันไว้ทางเมล์ที่อายะส่งมา

แต่เป็นเพราะวันนี้เ