Red letter

posted on 15 Aug 2014 23:14 by double

 

ชายหนุ่มชาวเยอรมันลุกจากเตียงเพราะกลิ่นหอมๆที่ลอยเข้ามาในห้องนอน และที่มาของกลิ่นนั้นก็คงมาจากครัวทีมีชายหนุ่มผมสีทองซีดยืนทำอาหารอยู่  บนโต๊ะตอนนี้มีกาแฟสองแก้ว แล้วก็ผักเคียงสองจานวางอยู่  เบิร์กฮาร์ดนั่งลงกับโต๊ะอย่างเงียบๆ พลางมองคนที่กำลังหันหลังทำอาหารเช้าอย่างเพลินตา

บรรยากาศยามเช้าพร้อมกลิ่นอาหารหอมๆแบบนี้มันดีจริงๆ

 

ปี้บ ปี้บ….

 

เสียงดังจากหม้อหุงข้าว ทำให้ชายหนุ่มผมสีทองซีดหันมา แล้วก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อหันมาเห็นเบิร์กฮาร์ดก่อนจะยิ้ม

“ อรุณสวัสดิ์ ตื่นแล้วเหรอครับ ” อายะเดินไปเปิดหม้อหุงข้าวแล้วตักข้าวใส่ชาม

สักพักอาหารเช้าก็ถูกวางเต็มโต๊ะ

บรรยากาศยามเช้าเป็นไปอย่างเงียบๆที่เหมือนทุกๆเช้า  แต่เช้านี้ดูแปลกออกไป 

เบิร์กฮาร์ดสังเกตได้ว่าคนตรงหน้ามีเรื่องจะพูด

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ ”  อายะดูลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมพูดออกมา

“ คือว่าช่วงนี้ผมต้องออกไปทำงานข้างนอกนานหน่อย…...อาจจะกลับดึกหรือไม่กลับมาเลย….. ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงมองเหมือนจะรอให้อีกฝ่ายพูดให้จบ  อายะมองคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

“ เอ่อ….ผมก็เลยเป็นห่วงคุณ...กับพวกคุณโจโจะ ”

" นานขนาดนั้นเลยเหรอ "

" น่าจะประมาณ 2-3 วันได้ "

" คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ " ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงยิ้ม 

“ แล้วก็...คุณช่วยให้อาหารพวกคุณโจโจะให้หน่อยได้มั้ย ”

“ ได้สิ ผมจะดูแลให้อย่างดีเลย ”

“ ไม่ต้องดีมากหรอกครับ ” ชายหนุ่มผมทองนึกถึงตอนที่เห็นอาหารแมวกระป๋องราคาแพงที่เบิร์กฮาร์ดซื้อมา

อาหารแมวราคาแพงยังไม่เท่าไหร แต่เบิร์กฮาร์ดดูเหมือนจะให้อาหารแมวแบบไม่จำกะดซะด้วย ทำให้เค้าต้องพยายามหาทางลดความอ้วนแมวสาวทั้งสอง

 

“ ถ้ายังไง เดี๋ยวผมอาจจะไม่ได้กินอาหารฝีมือคุณอีกนาน ”

“ วันนี้ขอกินให้อิ่มไว้ก่อนได้ไหม ”  ชายหนุ่มผมทองยิ้ม

“ เชิญกินให้อิ่มเลยครับ  ”

 

-----------------

 

ป็อก เสียงเปิดอาหารกระป๋องดังขึ้น ชายหนุ่มชาวเยอรมัน วางอาหารไว้หน้าแมวสาว แต่คุณโจโจะดมเสร็จก็เดินหนีไป เปิดโอกาศให้กะโจที่รออยู่รีบเข้าไปกินทันที

“ รสนี้ก็ไม่ชอบเหรอครับ ยากจังเลยนะ ”

เบิร์กฮาร์ดมองแมวสาวที่เดินไปกินอาหารแมวแบบเม็ด แล้วนึกไปถึงเจ้าของแมว ที่วันนี้สงสัยก็กลับดึกอีกแน่ๆ  คราวนี้คงเป็นงานของทางนั้น  เหมือนเวลาที่เค้าต้องไปนั่งเฝ้าก็กินเวลาหลายวันอยู่เหมือนกัน

ช่วงนี้เลยได้กินแต่อาหารที่ซื้อมา หรือไม่ก็กินจากข้างนอกก่อนกลับบ้าน

แต่ไม่ว่าอาหารจะเลิศรสขนาดไหน  ยังไงการได้กินข้าวกับคนสำคัญก็ย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ

 

สัมผัสอุ่นๆที่ขาใทำให้เบิร์กฮาร์ดก้มมอง  แมวสาวกินอาหารแมวหมดแล้วเลยเข้ามาอ้อน  ชายหนุ่มเลยหันไปจะเปิดให้อีกกระป๋อง…..

อาหารแมวหมด  สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปซื้อแฮะ

 

-----------------

 

เสียงกระป๋องอาหารแมวกระทบกัน พลางนึกไปถึงตอนเลือกอาหารแมว ที่เจ้าของร้านแนะนำอาหารแมวมากมาย ขนาดอาหารแมวยังมีหลายรสชาติ(?) สมกับเป็นญี่ปุ่นจริงๆ

ขายาวพาเดินดูของกินไปเรื่อยๆ ช่วงนี้ของญี่ปุ่นเป็นฤดูใบไม้ผลิและเป็นฤดูแห่งของกิน ทั้งอาหาร ขนม ผลไม้ มีเยอะแยะให้เลือกมากมาย  เมื่อเดินผ่านหน้าร้านขนมเค้ก เค้กสีสันสวยงามมากมายอวดโฉมอยู่

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดง จึงยืนเลือกเค้กอยู่อย่างใจจดใจจ่อ  

 

“ ขอโทษนะครับ โรงแรม T ไปทางไหนครับ ” ภาษาญี่ปุ่นแปร่งๆนั้นเรียกความสนใจให้หันไปมองได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มร่างเล็กในชุดสูทลำลอง

“ โรงแรม T ต้องเข้าไปในเมืองอีกครับ คุณน่าจะเรียกแท๊กซี่ไปนะ ”

“ ขอบคุณมากครับ ” น้ำเสียงและรอยยิ้มนั้น ช่างสวนทางกับคำพูดเป็นอย่างยิ่ง เบิร์กฮาร์ดรู้สึกขัดๆกับบุคลิกท่าทางของคนตรงหน้านี้มาก แต่ก็บอกไม่ได้ว่าตรงไหน

“ ถ้าไม่รังเกียจผมขอเชิญคุณไปทานอาหารกับผมเพื่อเป็นการตอบแทนได้มั้ยครับ ”

“ ขอโทษนะครับ ถ้าตอนนี้ผมไม่รีบกลับ เกรงว่าภรรยาที่บ้านจะจัดการผมเสียหน้าแหก ” ชายหนุ่มร่างเล็กหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินคำปฏิเสธของชายหนุ่ม  

“ แต่ผมว่า…..ตอนนี้ “ ภรรยาของคุณ ” น่าจะออกไปทำงานอยู่นะครับ ”

เบิร์กฮาร์ดนิ่งไปเล็กน้อยกับคำพูดของคนตรงหน้า ความสงสัยเกิดขึ้นชั่วครู่

…..รู้งั้นเหรอ?...

ทันใดนั้น ชายชุดดำก็เดินออกมาล้อมพวกเค้าทั้งสองคนไว้ ดูจากการที่ชายหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าไม่มีอาการตกใจอะไร แสดงว่าเป็นคนของคนตรงหน้านี่แน่ๆ

“ คงต้องให้คุณไปทานข้าวกับผม เพื่อรอ “ ภรรยา ” ของคุณกลับมาหน่อยนะครับ ”

 

-----------------

 

ณ บริเวณตึกอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง  

“ เป็นยังไงคุซุริยะ ”

“ พวกนั้นอยู่ชั้นสอง ต้องรออีกสักพักแหละนะ  ”

“ แล้วจะเข้าไปเมื่อไหรละ นี่ก็เฝ้ากันมานานหลายวันแล้วนะ ” ชายหนุ่มผมสีทองซีดบ่น เมื่องานที่น่าจะเสร็จในกำหนดเวลา โดนยืดออกไป

“ เดี๋ยวพวกที่เข้าไปเจรจาจะให้สัญญาณ ”

“ ต้องเจรจาด้วย? ” อายะหันมาเลิกคิ้วใส่คุซุริยะ

“ ก็…….เผื่อเตือนดีๆจะฟังไง ”

อายะยืนพิ่งกำแพงในมือมีดาบเตรียมพร้อมเอาไว้ พลางนึกไปถึงคนที่บ้าน ทั้งคนทั้งแมว เมื่อก่อนเค้าไม่เคยมีคนรออยู่ห้อง ตั้งแต่มีคุณโจโโจะกับกะโจเพิ่มขึ้นมาก็ทำให้เค้าต้องเริ่มกลับบ้านมากขึ้น เริ่มเป็นห่วงมากขึ้น แล้ว........จากที่เคยทำงานแบบเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย  ก็ต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น....

.....อาจจะเป็นเพราะ....มีสิ่งสำคัญคอยเราอยู่นั้นเอง..........

พลางคิดไปถึงชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดง 

เบิร์กฮาร์ด......ป่านนี้จะเป็นยังไงนะ.....จะกินข้าวหรือยัง........

มือเรียวขยับนาฬิกาขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ เวลาประมาณนี้ น่าจะกำลังกินข้าวเย็นอยู่แน่ๆ 

อยากรีบกลับบ้าน.............ไปเจอรอยยิ้มนั้น 

 

เสียงกระสุนดังหลายนัดเรียกสติได้เป็นอย่างดี คุซุริยะถอนใจ

“ เจรจาล้มเหลว ” อายะกระชับดาบในมือ

“ ไปจัดการกันให้เสร็จเร็วๆเถอะ ” มือเรียวชักดาบออกมา ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไป

 

-----------------

 

กลุ่มเจรจาจัดการเสร็จไปเกือบหมด  เหลืออยู่ 2-3 คน ที่ยังทำท่าสู้ตาย

คนในแก๊งค์รีบเข้าไปจัดการ โดยเฉพาะที่ทุกคนเล็งไว้คือชายในชุดสูทที่ถือกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งอยู่ ชายคนนั้นพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

“ ตามเจ้านั้นไปเร็ว! ” ใครคนใดคนหนึ่งในแกีงค์ตะโกนขึ้นมา อายะรีบวิ่งตามไป

ชายหนุ่มวิ่งตามคนที่กำลังหอบกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งขึ้นไปชั้นสาม

ตามข้อมูลที่คุซุริยะให้มา  ชั้นสามเป็นชั้นที่ไม่มีใครมาเช่ามันเลยถูกปิดไว้ เมื่อชายหนุ่มผมทองตามเข้ามาที่ห้องหนึ่ง จึงพบกับชายหนุ่มใส่สูทดำแว่นดำยืนอยู่ในมือมีกระเป๋าเอกสารใบที่เค้าตามหา แล้วที่พื้นแทบเท้าชายคนที่หอบกระเป๋าเอกสารหนีนั้นเอง

ชายหนุ่มผมทองตั้งท่า เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นมิตรหรือศัตรู

ผมมาเรียนเชิญคุณครับ อายะผงะเมื่อชายคนนั้นเอ่ยพูด

ชายในชุดสูทเห็นอายะนิ่งไปเลยเอ่ยอีกครั้ง

“ ผมมาเรียนเชิญคุณครับ ” คราวนี้เป็นภาษาญี่ปุ่นปนสำเนียงประหลาดๆ แต่อายะก็ยังไม่โต้ตอบ

“ ...จากท่านลู่ลุ่ย ”  คราวนี้ชายหนุ่มถึงกับเบิกตาขึ้น เมื่อได้ยินชื่อนั้น

“ ท่านลู่ลุยให้ผมมาเรียนเชิญคุณ เพื่อไปทานอาหารครับ ”

“ ขอปฏิเสธ อย่างแรกคือนายใช่คนของลูลุยจริงหรือ ข้อสองไม่มีเหตุผลอะไรที่ชั้นจะไปกินข้าวกับหมอนั้นเลย ”  

“ ท่านลู่ลุ่ยก็คิดว่าคุณคงจะไม่เชื่อ ผมจึงได้รับสิ่งนี้มาเพื่อแสดงความเป็นตัวแทนครับ ” แล้วชายหนุ่มก็ล้วงหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา ของสิ่งนั้นก็คือ กระดุมสีเขียวอ่อนเม็ดนึง เมื่ออายะเห็นก็ต้องตกใจ เพราะนั้นคือกระดุมหยกสลักลายกวางตัวนึง กวางหยกที่เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แทนตัวของลู่ลุย

“ แล้วท่านก็บอกอีกว่าหากคุณปฏิเสธก็ไม่เป็นไรครับ เพราะท่านมีแขกอีกท่านร่วมทานอยู่แล้ว ”

มือเลื่อนหยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากเสื้อสูท ชายหนุ่มผมสีทองซีดตกใจยิ่งกว่าเห็นกระดุมหยก เพราะในภาพถ่ายใบนั้น เป็นรูปลู่ลุ่ยกับเบิร์กฮาร์ดที่นั่งร่วมโต๊ะกันอยู่ ภาพเหมือนแอบถ่ายแต่ผมสีน้ำตาลแดงนั้น แล้วก็อีกคนที่นั่งอยู่ด้วย ถึงผมจะสั้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เคยเจอ แต่อายะก็จำได้ดี

มือเรียวกระชับด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว  ชายในชุดสูทสีดำยื่นกระเป๋าเอกสารให้อายะ  แล้วผายมือไปยังประตูทางออกอีกทาง

“ รถรออยู่ด้านล่างครับ ”  แต่ชายหนุ่มผมสีทองซีดหันหลังกลับ เรียกความแปลกใจให้ชายหนุ่มในชุดสูทมาก

“ คุณ…. ”

“ ตอนนี้เป็นเวลางานของชั้นอยู่ ช่วยรอสักครู่จะได้ไหม ”   ชายหนุ่มในชุดสูท นิ่งไปสักครูก่อนตอบ

“ รถจอดรอถัดไป 2 ช่วงตึกนะครับ ”  

 

คุซุริยะตามมาถึงชั้น 2 เมื่อเห็นอายะเดินลงมาจากชั้น 3

“ อายะ…. ”  ยังไม่ทันพูดจบ พวกของฝ่ายตรงข้ามก็กรูกันออกมา

ในระหว่างที่คุซุริยะกำลังคิดอยู่จะหนีหรือว่าจะสู้ดี กลับเป็นชายหนุ่มผมสีทองซีดยื่นกระเป๋าใบนึงให้ คุซุริยะรับมาอย่างงงๆ

“ คุซุริยะ ชั้นเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วน เดี๋ยวเสร็จงานนี้แล้วชั้นจะไปทันที ”

“ เอ่อ….ได้ๆ ”  คุซุริยะรีบพยักหน้ารัวๆ ไม่ใช่อะไรเพราะตอนนี้อายะดูน่ากลัวกว่าปกติ 10 เท่าเลย

มือเรียวชักดาบออกมา  ประกายดาบสะท้อนวาบ พาให้คนที่ยืนล้อมอยู่ ต่างไม่กล้าเข้าไปใกล้  กลับเป็นชายหนุ่มผมทองซีดที่วิ่งเข้าไปเอง ใบดาบกระทบปืน เฉือนเนื้อคน

คุซุริยะ รู้สึกเห็นใจฝ่ายเก็บกวาดที่ต้องเข้ามาเคลียร์ต่อจริงๆ

 

-----------------

 

อาหารจีนน่าอร่อยมากมายถูกวางไว้บนโต๊ะทรงกลมตัวใหญ่  

“ อาหารไม่น่าทานเหรอครับ ” ชายหนุ่มที่ดูอ่อนวัยกว่าทักชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงที่แทบไม่แตะอาหารเลย

“ อาหารน่าทานมาก แต่ถ้าให้ดีผมอยากกลับไปกินข้าวที่บ้านมากกว่า ” หลังจากโดนบังคับพาตัวมาที่ห้องอาหาร VIP ของโรงแรม T  

“ แหม ผมเลี้ยงอาหารหรูขนาดนี้ คุณยังปฏิเสธอีกเหรอเนี่ย ”  เบิร์กฮาร์ดประเมินคนตรงหน้า ดูจากการที่คนคุ้มกันมากมาย แล้วยังเปิดห้อง VIP ในห้องอาหารนี้ได้อีก

“ ต่อให้เป็นอาหารหรูหราขนาดไหน ถ้ากินกับคนที่ไม่พึงประสงค์ กินยังไงก็ไม่อร่อยหรอกครับ ”

“ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ ถึงได้รอให้เหมยฮัวมายังไงละ ”

“ เหมยฮัว? ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ และนั้นก็เรียกสีหน้าแปลกใจจากคนแปลกหน้าตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

“ ผมว่าผมไม่น่าจะรู้จักผู้หญิงของคุณนะ ”

“ ฮิฮิ เค้าไม่ใช่ผู้หญิงของผมหรอก ” ชายหนุ่มยิ้ม พลางหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ

“ นี่แสดงว่าเค้ายังไม่ได้เล่าอะไรให้คุณฟังเลยสิ ”

 

ชายหนุ่มผมดำยิ้มแย้มในที  เสียงเคาะประตูดังขึ้น  ชายหนุ่มผมดำหันไปพยักหน้าให้กับชายในสูทดำอีกคนนึง  ชายคนนั้นเดินไปเปิดประตู

“ดูเหมือนคนที่รอจะมาแล้ว ”คนที่ปรากฎตัวขึ้นไม่ใช่ใครอื่น เป็นอายะนั้นเอง  เมื่อชายหนุ่มผมทองซีดเห็นลู่ลุยที่นั่งอยู่ดวงตานั้นยิ่งวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

ช้าจังนะ เหมยฮัว ”  ภาษาจีนถูกเอ่ยออกมา

ลู่ลุ่ย อายะเรียกชื่อของชายหนุ่มร่างเล็กนั้น พลางหันไปมองเบิร์กฮาร์ดที่นั่งอยู่  ชายหนุ่มผมสีทองซีดเดินเข้าไปอย่างหมายหมาดว่าจะเล่นงานคนผมดำตรงหน้า ที่ยังทำท่าไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ชายหนุ่มในสูทดำ 3-4 คน มากันไว้ก่อน  

ดวงตาสีดำวาวโรจน์อย่างไม่เกรงกลัว ชายในชุดสูทดำก็ไม่ยอมเช่นกัน และก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้้น

อย่าเพิ่งหน้าบูดแบบนั้นสิ เหมยฮัว ”   เจ้าตัวว่าพลางหมุนแก้วไวน์ในมือไปพลาง  ถึงตอนนี้อายะอยากจะจัดการหั่นคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆเพียงใด ก็ทำไม่ได้ ได้แต่สะกดอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ก่อนเท่านั้น อายะเดินเลี่ยงชายในชุดสูทดำไปนั่งฝั่งตรงข้ามของกับลู่ลุย ซึ่งก็คือข้างๆกับเบิร์กฮาร์ดนั้นเอง

 

นายว่าธุระของนายมาเลยดีกว่า  คงไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อจะเรียกชั้นมากินข้าวด้วยหรอกนะ ”  ภาษาจีนระดับใช้สนทนาได้ เรียกความประหลาดใจให้ชายหนุ่มในชุดสูทที่เป็นคนไปรับอายะเป็นอย่างดี

 

แย่จริงๆ นี่ชั้นมาพักร้อนนะเนี่ย แถมมื้อนี้ก็มีเจ้ามืออีกด้วย ”  ลู่ลุยล้วงซองสีแดงออกมาจากเสื้อสูท

จริงๆตั้งใจว่าจะไปเที่ยวทะเลซักหน่อย แต่มีคนฝากเจ้านี่มาให้นาย ”  ชายหนุ่มร่างเล็กลุกขึ้น  แล้วเดินไปทางที่เบิร์กฮาร์ดนั่งอยู่

ชั้นไปที่อยู่ที่เขียนไว้ แต่ปรากฎหว่านายดันย้ายไปอยู่กับผู้ชายแล้วนี่เองพูดจบใบหน้าที่ค่อนไปทางสวยเข้าไปใกล้ชายหนุ่มชาวเยอรมัน ก่อนจะชะงัก…...เมื่อตะเกียบคู่หนึ่งจ่ออยู่ที่ตา

ลู่ลุย! เสียงเรียกชื่อ เรียกให้ชายหนุ่มหน้าอ่อนหันมาสบตากับอีกคนที่ทำท่าจะฆ่าเค้าให้ได้

นี่ขนาดให้ลูกน้องเก็บดาบก่อนเข้าโรงแรมแล้วนะ

เรียนรู้จากฮวยมาดีนี่ ชายหนุ่มหน้าอ่อนกล่าวคำชมเมื่ออายะใช้ตะเกียบปลายเรียว ไม่มีอาวุธก็ยังหาอาวุธได้

อย่างมายุ่งกับคนของชั้น  สายตาวาววับที่บ่งบอกว่าเอาจริง ปรายตามองไปยังเหล่าบรรดาผู้ติดตามที่ตอนนี้ล้วงอาวุธออกมาจากเสื้อสูทด้วย  

คนของนายงั้นเหรอ? ”  ประโยคคำถามที่ไม่เหมือนคำถามซักเท่าไหร  ลูลุ่ยหันมายิ้มให้ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงอย่างจงใจ ถึงเบิร์กฮาร์ดจะฟังไม่ออกว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน แต่ประกายตาวาววับแฝงนัยบางอย่างนั้น ทำไมจะไม่รู้ว่ามันสื่อความหมายอะไร  แล้วยิ่งริมฝีปากบางนั้นขยับยิ้มเข้ามาใกล้ชายหนุ่มชาวเยอรมันอีก

ปลายตะเกียบเลื่อนเข้าใกล้หน้าของอีกฝ่ายในทันที   ชายหนุ่มชาวจีนถอยออกมา  พลางยกมือเป็นสัญญาณให้เหล่าชายชุดดำที่ชักปีนออกมา ลดอาวุธลง

ไม่ยุ่งกับคนของนายหรอก อีกอย่างส่งเจ้านี้ให้นาย เท่ากับเรื่องที่ชั้นต้องทำก็เสร็จแล้ว

ชายหนุ่มชาวจีนหน้าอ่อนลุกขึ้นวางซองสีแดงไว้บนโต๊ะ ชายในชุดสูทสองคนเดินไปเปิดประตู

ขอให้อร่่อยกับอาหารนะ ”  ยังไม่วายแอบจับมือชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดง ทำให้อายะส่งสายตาอาฆาตให้อีกครั้ง  ลู่ลุ่ยหัวเราะน้อยๆ แล้วผละออกมา  เพราะนอกจากตะเกียบแล้วเค้าก็ยังไม่อยากเสี่ยงกับสิ่งของอย่างอื่นหรอก ยังดีที่เป็นเหมยฮัว ถ้าเป็นฮวยเค้าคงโดนตะเกียบเสียบทะลุสมองตายไปแล้ว

ชายหนุ่มร่างเล็กเดินหัวเราะร่วนจากไป

ท่านลู่ครับ ”  

หมดธุระแล้ว ไม่ต้องสนใจหรอก

แต่!

จะขัดคำสั่งงั้นเหรอ สายตาอำมหิตที่ปรายตามอง ทำให้ลูกน้องในชุดสูทดำต้องรีบค้อมตัว

อย่าคิดว่าเหมยฮัวไม่มีอาวุธแล้วจะจัดการได้ง่ายๆ เพราะนั้นนะคือลูกชายของ หนึ่งหยดแดง เชียวนะ ”  เมื่อสิ้นประโยคนั้น ก็เรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าชายชุดดำได้เป็นอย่างดี  ลู่ลูยไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่เดินยิ้มบางไปตามทางเดินเท่านั้น

 

เมื่อเห็นลู่ลุ่ยเดินออกไปพร้อมบรรดาลูกน้องแล้ว  ชายหนุ่มผมสีทองซีดจึงวางตะเกียบลงกับโต๊ะ

“ คุณเป็นอะไรมั้ย ” อายะหันมาถามเบิร์กฮาร์ด

“ คุณไม่น่าตามเค้ามาเลยนะครับ ”

“ ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็เค้าดันเอาอาหารแมวไปนี่นา ” อายะถอนหายใจให้กับคำตอบ  ที่ยอมตามง่ายๆนี่เพราะอาหารแมวงั้นเหรอ?

“ แล้วเหมยฮัวนี่ใครหรือครับ ”  เมื่อชายหนุ่มถามออกไป คนตรงหน้าก็หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มผมทองซีด นิ่งเงียบไปชั่วครู่

“ เหมยฮัว หมายถึงผมเอง ”

“ เมื่อหลายปีก่อน ผมไปรู้จักกับลู่ลู่ยที่ฮ่องกง เค้าเรียกผมแบบนั้น ”

“ เห็นเค้าพูดถึงเหมยฮัว ผมก็นึกว่าคุณเคยไปยุ่งกับผู้หญิงมาเฟียจีนซะอีก ”

“ ผมไม่ได้ไปยุ่งกับใครทั้งนั้น เรื่องชื่อเป็นเพราะว่าผมโดนแกล้งซะมากกว่า "

“ เหมยฮัวหรือ….ผมว่าก็เหมาะกับคุณดีนะ ” พอสิ้นประโยคนั้นหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปอีก

“ ผมไม่เห็นว่าจะเหมาะเลย…...แล้วคุณก็เข้าใจผิดอยู่…. ”

“ เป็นหมอนั้นที่มายุ่งกับผมก่อน  แล้วอีกอย่าง…...ลู่ลุยเป็นผู้หญิงครับ ” เบิร์กฮาร์ดตกใจเล็กน้อย แต่พอมาคิดพิจารณาดีๆแล้ว จากรูปร่างและลักษณะคนตรงหน้าก็เข้าเค้าว่าเป็นผู้หญิงมากกว่าจริงๆ

“ …..ลู่ลุ่ยน่ะ เป็นพวกมือไวใจเร็ว ถ้าไม่บอกไปตรงๆละก็ ขอให้ถูกใจ จะผู้หญิงผู้ชายละก็โดนหมดนั้นแหละครับ ”  

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดง จ้องคนตรงหน้าอย่างพิจารณา  ตาใสๆ(?) จ้องมองมา อายะนึกแปลกใจเล็กน้อย  แล้วหน้าก็ขึ้นสีเรื่ออีกครั้งเมื่อได้ฟังคำถามที่เจ้าตัวพูดออกมา

“ งั้นเมือกี้......คุณหึงงั้นเหรอ ”  สิ้นคำถาม  อายะแสร้งเดินหนีแต่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงจับมือคนที่ทำท่าจะเดินหนีไป มือนั้นบีบเล็กน้อย และถึงจะหันหลังให้ แต่เบิร์กฮาร์ดก็แน่ใจ ว่าในหน้านั้นน่าจะแดงอยู่

“ ก็…….ก็ต้องหึงสิ คุณเป็นแฟนผมนี่…. “ มือใหญ่เกี่ยวมือเรียวนั้นขึ้นมาจูบ อายะหันกลับมา หน้านั้นแดงเรื่อๆ มือใหญ่ดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด ริมผีปากจุมพิตไปที่แก้ม ตอนแรกอายะขืนตัวเล็กน้อย แต่ก็ยอมผ่อนคลายลง แล้วริมฝีปากทั่งคู่จะสัมผัสกัน   อ้อมกอดกระชับให้ทั้งคู่แนบชิดกันมากขึ้น ก่อนที่ทั่งคู่จะผละออก

“ ผมคิดถึงคุณจัง…. ”  

“ อืม….ผมก็เหมือนกัน ”  อ้อมกอดกระชับอีกครั้งพร้อมริ่มฝีปากที่ทาบลงมา  คราวนี้หนักหน่วงรุนแรงกว่าครั้งแรก แล้วยังมือทีเริ่มจะอยู่ไม่สุขอีก  อายะเผลอถอยหลังไปจนชนโต๊ะเสียงจานและแก้วกระทบกันเรียกสติของทั้งสองได้เป็นอย่างดี  มือเรียวโดนซองจดหมายสีแดงที่ลู่ลุ่ยทิ้งไว้ ชายหนุ่มผมสีทองซีด  ละความสนใจคนตรงหน้าไปที่ซองจดหมายทันที  

หงเย่ฝากอะไรมากันนะ....?

อายะหยิบจดหมายสีแดงขึ้นมา  พร้อมนึกไปถึงเจ้าของจดหมาย

ถึงขนาดต้องฝากลูลุ่ยมา.....…

เกิดอะไรขึ้นกับหงเย่งั้นเหรอ.....…..

ไม่สิ…..หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นที่ญี่ปุ่น……

 

“ ว่าแต่ เราจะลองขึ้นไปดูหน่อยมั้ยครับ ”  อยู่ๆชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงพูดขึ้น จนชายหนุ่มผมสีทองซีดหันมามอง  ด้วยความแปลกใจ

“ ไม่ใช่แค่คุณหรอกนะครับ ที่ได้ของมา ” พร้อมชูคีย์การ์ดใบนึงให้ดู อายะมองของในมืออย่างงงๆ  ก่อนจะคิดได้ว่าเมื่อซักครู่  ที่ลู่ลุ่ยแอบจับมือชายหนุ่มตรงหน้า ในตอนนั้นคงแอบเอาคีย์การ์ดใส่มือแน่ๆ

“ ผมแค่อยากรู้่ว่ารูมเซอร์วิสห้องสวีทของโรงแรมที่ญี่ปุ่นเป็นยังไงน่ะครับ ”

 


----------------- End ------------------ 

End เถอะ ฮา 

ตอนนี้คิดอยู่นานจะเชิญใครมาเล่นดี 555

ต้องขออภัย เหมือนหาสาระใดๆ ไม่ได้ 

อยากเขียนด้านรู้สึกของอายะบ้างแต่ก็เขียนไม่ออก เหมือนจับใจความไม่ได้ 

(แต่ตอนนี้ใจความส่วนใหญ่อยู่ที่การกินนะ 55)

 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ระเบิดบึ้มเป็นโกโก้ครันช์
ตอนนี้หลากอารมณ์มาก อ่านแล้วใจหวิว
เปิดเรื่องมาเหมือนเห็นฉากยามเช้าของคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน 55555555
เข้าใจว่าอาลู่เป็นผู้ชายจนกระทั่งอายะเฉลย นี่ก็โดนหลอกง่ายเหมือนเบิร์กสินะ
อายะตอนทำงานน่ากลัวจริงๆอ่ะ ไม่ได้เห็นอายะจับดาบนานมากแล้ว
เผลอนึกไปถึงตอนแรกๆ คนบางคนเกือบโดนอายะบั่นคอมาแล้ว ฮาาา
แต่ตอนนี้ก็ยังรอดปลอดภัยดี??
เห็นอาลู่เรียกอายะว่าเหมยฮัว อยู่ๆในหัวก็จินตนาการภาพอายะใส่ชุดกี่เพ้า  น่าจะเหมาะ //โดนจ้วงไส้ไหล
แถมอาลู่แพลมๆเรื่องพ่อของอายะอีก ไม่นึกว่าอายะจะมีเชื้อสายจีน
ท่าทางหนึ่งหยดแดงจะเป็นซัมวันที่คุณก็รู้ว่าใครมาก (??)
นึกภาพตามตอนอายะเอาตะเกียบจ่อแทง อิเบิร์กคงแอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอิ๊อกพลางปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่หือกับคนคนนี้เด็ดขาด 555555555555
แหม... พอเหลือกันตามลำพังในห้องนี่เบิร์กมือไวเชียวนะ
ท่าทางจะไม่สนอาหารแสนอรอ่ยบนโต๊ะแล้ว 555
รู้นะว่าจริงๆก็หิวอยู่???
อายะตอนโกรธก็น่ากลัวจริงๆ แต่ตอนเขินก็น่ารักจริงๆ
ว่าแต่ คุณลูกน้องของอาลู่เก็บดาบอายะไปแล้วเหรอ
แล้วจะคืนมั้ย  ขอพาอายะไปทัวร์ห้องสวีทก่อนแล้วค่อยมาคืนได้มั้ย
(ได้ข่าวว่าคุณโจโจะกับกะโจกำลังรออาหารมื้อเย็นอยู่)

#1 By Oni : Hazard on 2014-08-19 22:01